info ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

 

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ και πρόεδρος της σχολής  Μηχανικών Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας Θ. Τσακαλίδης θεωρείται από πολλούς «βασικός παίκτης» της ενδεκάδας των καλύτερων «πληροφορικών» του κόσμου. Αυτός όμως καθισμένος ανάμεσα στους πίνακές του δηλώνει επαγγελματίας ζωγράφος και ερασιτέχνης σε ό,τι αφορά τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές…Τριακόσια εξήντα λεπτά κράτησε η μαγνητοφωνημένη κουβέντα. ¶ντε τώρα να διαλέξεις τις χίλιες , άντε χίλιες διακόσιες λέξεις, που θα δημοσιεύσεις από τις δεκάδες χιλιάδες. Με βαριά καρδιά αφήνω απ’ έξω τα «κεφάλαια που αφορούν την τέχνη…Ίσως και να κάνω λάθος. Δεν ξέρω γιατί αλλά η μεγάλη κατασκευάστρια λογισμικού κυριάρχησε στις cyber σελίδες της κουβέντας μας, τουλάχιστον στην αρχή. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, όχι άδικα…¶λλωστε, η Microsoft δεν κυριαρχεί και στη ζωή μας:

«Αυτή τη στιγμή ο Bill Gates δίνει περισσότερα χρήματα σε ψυχολόγους και κοινωνιολόγους παρά σε προγραμματιστές. Τους χρησιμοποιεί για να φανταστούν τη μέση μαζική συμπεριφορά των ανθρώπων που θα απορροφήσουν το μελλοντικό προϊόν και με βάση αυτά τα στοιχεία το υλοποιούν στα εργαστήριά της».

«Θα είναι ένα πρόγραμμα που θα βοηθάει στην αναζήτηση όσων έχεις επεξεργαστεί στον υπολογιστή σου. Θα το βγάλει και θα πει ότι αφού πήρες τα Windows’95, πάρε και το πρόγραμμα Information Retrival για να δεις τι έχεις κάνει στο παρελθόν, να διδαχθείς από τα λάθη και τις συσσωρευμένες ψηφιακές εμπειρίες στο σκληρό δίσκο του υπολογιστή σου. Το βοηθητικό αυτό πρόγραμμα θα σε βοηθήσει να βρεις τις ομοιότητες και όχι τις ίδιες λέξεις. Κάτι που είναι πέρα από αυτά που κάνει μια απλή βάση δεδομένων».

«Ο Bill Gates θα ζήσει το δράμα της επιτυχίας. Η κοινωνία μας δεν δέχεται τόσο πετυχημένους ανθρώπους σε τόσο μικρή ηλικία. Αλλά για μένα πιο πετυχημένος είναι αυτός που έχει φύγει ήρεμος. Ο Gates είναι αναγκασμένος να καθίσει σε μεγάλα τραπέζια, να προσέχει για την ασφάλειά του και για το αν θα αγοράσουν οι διάφορες χώρες τα συστήματά του. Πιστεύω πως καλύτερα θα ήταν να κάνει ένα reset και να ξεκινήσει από την αρχή».

«Θα βγούνε πολλοί με προϊόντα πάνω στην πλατφόρμα του Bill Gates, αλλά αυτός δεν χάνει την εξουσία του. Απεναντίας, αυτή διαιωνίζεται αφού και τα νέα προϊόντα είναι βασισμένα στην πλατφόρμα που αυτός έχει δημιουργήσει. Υπάρχει, όμως, το ενδεχόμενο να έχει προβλήματα με τον εαυτό του και με το κράτος γιατί έχει ένα παγκόσμιο μονοπώλιο. Και τότε από ένα σημείο και πέρα δεν θα νιώθει την επιτυχία του αλλά μόνο το βάρος της, που είναι πολύ μεγαλύτερο».

«Ξεχωρίζω την πληροφορική από την παραπληροφορική και το χρήστη από το χτίστη. Στην Ελλάδα χτίστες είναι μόνο το 2%, αλλά δεν τους στήριξε ποτέ η πολιτεία , χρήστες υπάρχουν πολλοί. Δεν πιστεύω στην επιστημονικότητα των προϊόντων, γι’ αυτό κάνω διάκριση: επιστημονική έρευνα και βιομηχανική έρευνα».

«Όταν με πλησιάζει κάποιος φοιτητής για να μάθει την άποψή μου για τα μεταπτυχιακά, τον συμβουλεύω να πάει έξω. Αν επιμένει, του απαριθμώ όλα τα προβλήματα. Ο ίδιος φοιτητής που εδώ θα πληρώνεται με 30 δραχμές, αν θα ήταν στο εξωτερικό θα έπαιρνε 300.000 δραχμές και επιπλέον θα είχε ένα καλό περιβάλλον για να διαβάζει και να ζει. Το κράτος πρέπει να δώσει το φιτίλι, δεν αρκεί μόνο η κρατική στήριξη. Αν κάποιος καθηγητής έρθει στην Ελλάδα απ’ έξω, πρέπει να υπάρχει έτοιμη υποδομή μ’ αυτή που είχε στο εξωτερικό και επιπλέον να ξέρει πως ακόμα και για το πιο μικρό, όπως τα ταξίδια., τόσο αυτός όσο και οι μεταπτυχιακοί του θα έχουν καλυμμένα όλα τους τα έξοδα.. Αν δεν τα έχει αυτά, δεν μπορεί να παράγει τίποτα. Έτσι, ενώ στο εξωτερικό ήταν παραγωγικός, εδώ θα κάνει μια «κοιλιά για 4-5 χρόνια. Πάντως αυτό που δεν καταλαβαίνουμε είναι ότι την τεχνολογία που δεν πληρώνουμε για να την παράγουμε, θα την πληρώσουμε για να την εισάγουμε και να τη χρησιμοποιούμε ως τελικοί χρήστες. Στην Ελλάδα έχουμε ένα συγκριτικό πλεονέκτημα που δεν έχουμε αξιοποιήσει. Εδώ το εργατικό και επιστημονικό δυναμικό είναι φθηνό και εξίσου καλής ποιότητος με το αντίστοιχο ξένο. Η Ελλάδα αυτό που μπορεί να πουλήσει είναι το software, γιατί έχει το μυαλό, αλλά δεν μπορεί να πουλήσει hardware γιατί δεν μπορεί να έχει γραμμή παραγωγής. Αν είχαμε την κατάλληλη υποδομή, αυτό που κάνει σήμερα ο Τζορτζ Λούκας και μας αφήνει με το στόμα ανοικτό, θα το κάναμε και εμείς. Δυστυχώς, το μόνο που καταφέραμε μέχρι τώρα είναι ότι διαγωνιστήκαμε σε τέτοιες εξετάσεις, πετύχαμε και μείναμε εκεί δίχως να μας βοηθάει κανείς να εξελιχθούμε».

Δύο είναι τα στάδια που μπορείς να αντιμετωπίσεις την πληροφορία. Στο πρώτο στάδιο πρέπει να ορίσουμε τι είναι η πληροφορία και στο δεύτερο πώς θα την καθυποτάξουμε. Το τελευταίο είναι προσωπικό. Για να απαντήσεις στην ερώτηση τι είναι πληροφορία, χρειάζεται ωριμότητα. Πρέπει να αποκτήσουμε τα κατάλληλα βιολογικά φίλτρα ώστε να μπορούμε να ελέγξουμε σε ποια πληροφορία θα αφιερώσουμε τον ελάχιστο ελεύθερο, πια, χρόνο μας. Η διαδικασία που έχω επιλέξει για να αντιμετωπίσω αυτό τον πληθωρισμό της πληροφορίας και το ποιες εικόνες τελικά θα πάρω, είναι αυθόρμητη, και προκύπτει από τα βιώματα και τις εμπειρίες που έχω αποκτήσει μέχρι τώρα.
Με αυτόν τον τρόπο κάνεις ένα συμβολισμό που ενώ σημαίνει κάτι για σένα και για την παρέα σου, για κάποιους άλλους θα ορίζει άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, από όλο τον πόλεμο της Βοσνίας που είδα τόσες φωτογραφίες, μόνο μία κράτησα. Ένα παιδί που κλαίει, δίχως γύρω του να υπάρχει μια στάλα αίμα. Μετά τον πόλεμο του Κόλπου, ο κόσμος συνήθισε το αίμα παρ’ όλο που φίλτραραν πολλά εκεί, γιατί και εκεί είχαμε την εφαρμογή της κοινωνίας της πληροφορίας, όπου το εκεί συνεργείο φιλτράριζε την εικόνα και την έστελνε φιλτραρισμένη, δηλαδή ενώ έκανε λήψη μπορούσες να μπεις στη διαδρομή της εικόνας και να πετάξεις το κόκκινο έξω και ενώ σου έλεγε το CNN ότι η μετάδοση ήταν ζωντανή, σου έλεγε ψέματα. Ένα άλλο πράγμα που δοκίμασαν στον Κόλπο είναι ο λοχαγός με το laptop. Τώρα διερωτώμαι: Έστω ότι κάνουμε πόλεμο με τους Τούρκους. Εμείς έχουμε αμερικανικό σύστημα επικοινωνίας και όχι ελληνικό. Αυτό οι Τούρκοι το γνωρίζουν και επίσης γνωρίζουν και τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος. Αν, λοιπόν, ρίξουν ιούς μέσα στο σύστημά μας, έχουμε χάσει τον πόλεμο. Αυτή είναι η κοινωνία της πληροφορίας. Από την ώρα που δένεις τον κόσμο στην επικοινωνιακή του διάσταση, πρέπει να κάνεις δύο πράγματα για να αμυνθείς, πρώτον να βγάλεις δικά σου αμυντικά συμπεράσματα και, δεύτερον, εάν πάρεις ξένο σύστημα να ξέρεις πώς να αμύνεσαι. Συνήθως η άμυνα του οργανισμού πολεμάει τους ιούς ως εξής: Ή κυνηγώ τον καθένα και τον σκοτώνω, πράγμα που είναι πάρα πολύ δύσκολο, ή ενισχύομαι πάρα πολύ που μαθαίνω να ζω με αυτούς. Και τα δύο μοντέλα υπάρχουν στα συστήματα ασφαλείας: Ή πιάνεις έναν ιό και τον σκοτώνεις, ή κάνεις έναν υπολογισμό πάρα πολλές φορές που παρ’ όλο που έχουμε πολλούς ιούς, έχουμε κάνει τόσο πολλές επαληθεύσεις ώστε αντέχουμε και ζούμε. Αυτά είναι τα προβλήματα της πληροφορίας».

«Πιστεύω ότι αν δεν ωριμάσει ο άνθρωπος, δεν είναι άξιος να αποδεχτεί τη νέα τάξη πραγμάτων  στην οποία θα υπάρχει άφθονος ελεύθερος χρόνος. Η ελευθερία θέλει ωριμότητα. Η κοινωνία της πληροφορίας θέλει ώριμους ανθρώπους, ώριμα κράτη και δομές. Όσοι δεν έχουν τα βιώματα, τις εμπειρίες και την παιδεία για να τα αντιπαραθέσουν απέναντι στην πληροφορία, σκοτώνουν πεντάλεπτα από τη ζωή τους και έμμεσα σκοτώνουν και τους άλλους.
 

ΣΠΥΡΟΣ ΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΥΓ.: Το κείμενο αυτό είναι μια από τις αδημοσίευτες συνεντεύξεις που πήρε ο Σπύρος μας.