Συνήγορος του διαβόλου

 

ΑΠ.: Προσωπικά δεν είμαι εθισμένος, γιατί κρατούσα πάντα άμυνες στην τεχνολογία και αγαπούσα πάντα περισσότερο τον άνθρωπο…

  ΑΠ.: H τεχνολογία είναι ένας τεράστιος κόσμος που θα πρέπει να τη δέχεσαι σιγά σιγά για να προλαβαίνεις να την αφομοιώσεις, δεν πρέπει να εντυπωσιάζεσαι, αντίθετα, χρειάζεται να είσαι καχύποπτος και να μην αγοράζεις εύκολα κομπιούτερ γιατί έτσι μόνος σου μπαίνεις σε ένα σχέδιο στο οποίο θέλουν να σε βάλουν για να σε δέσουν. ¶λλωστε, δεν γίνεται κανείς Αϊνστάιν αν πάρει ένα κομπιούτερ στο σπίτι του.

ΑΠ.: Το χάος της πληροφορικής και το πλήθος της πληροφορίας χωρίς επιλογή. Δυστυχώς, τα εργαλεία αυτά δεν είναι τόσο ώριμα ώστε να κάνουν επιλογή, αυτό το κάνεις εσύ αφού έχεις χάσει πολλές ώρες από τη ζωή σου για να ξεχωρίσεις κάτι που δεν χρειάζεσαι.

  ΑΠ.: Όχι, γι’ αυτό πρέπει να δώσουμε στα παιδιά εκείνη την εκπαίδευση που απομυθοποιεί την τεχνολογία και δίνει έμφαση στις ανθρώπινες σχέσεις, που πρέπει να μείνουν αναλλοίωτες όποια κι αν είναι η επιδρομή της τεχνολογίας.

  ΑΠ.: Δεν θέλω να υπερασπιστώ την κοινωνία των μεγάλων, αλλά νομίζω πως φταίνε όλοι γι’ αυτό, και τα νέα παιδιά πρέπει να μάθουν να δίνουν κι όχι μόνο να παίρνουν .

ΑΠ.: Είναι μια ανατροπή, γιατί πρώτα επικοινωνούν και μετά γνωρίζονται. Αυτό είναι επικίνδυνο, γιατί η γνωριμία έχει ένα επίπεδο ανίχνευσης και έγκρισης. Αν κάποιος εθιστεί και σ’ αυτό, θα χάσει τα όνειρά του, θα χάσει τη γεύση του, δεν θα καταλαβαίνει τίποτε από όλες τις μικρές χαρές.

ΑΠ.: Μπορείς να ερωτευτείς τις σκέψεις του, τη μόρφωσή του. Πέρα από τη μορφή του γνωρίζεις το είναι του και όταν τον γνωρίσεις, εγκρίνεις και το φαίνεσθαι. Είναι κι αυτό επικίνδυνο, γιατί ο άλλος μπορεί να πλάσει έναν εαυτό που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.

ΑΠ.: Συνήθως δεν το βλέπω, μπορεί όμως να συμβεί…Η συνταγή μου είναι η χρήση του Ίντερνετ να περιορίζεται μέσα στο ανθρώπινο οκτάωρο κι όχι περισσότερο από μια ώρα.

ΑΠ.: Τους λυπάμαι ιδιαίτερα, χάνουν πολύ χρόνο για το τίποτα….

ΑΠ.: Την ψευδαίσθηση της επικοινωνίας…Αν κάτσουν ώρες ατέλειωτες στο Ίντερνετ, έχουν κατασπαράξει ένα χρόνο που θα μπορούσε να πάει αλλού…

ΑΠ.: Να περπατήσεις, να ζωγραφίσεις, να μαγειρέψεις, να κρατήσεις ένα παιδάκι αγκαλιά.

ΑΠ.: Έχουν κοινωνικές αναστολές, γι’ αυτό και στο δίκτυο νιώθουν περισσότερο ελεύθεροι.

ΑΠ.: Την αμεσότητα. Έχουμε την εικόνα του ανθρώπου που δεν θα φταρνίζεται, δεν θα βήχει, θα είναι κομψός, καθαρός…Ε…και; Αυτή είναι η ομορφιά του ανθρώπου;
 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΔΙΑΒΟΛΟΥ: Ζω ευτυχής από τότε που αγάπησα τη μακριά μου ουρά….

ΕΛΕΝΗ ΔΕΛΒΙΝΙΩΤΗ

ΤΕΤΑΡΤΗ 14 ΜΑΙΟΥ 1997 ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ